La belega, admirinda, sincera kaj ĉe tio absolute pura rakonto pri la virino dum serĉado de feliĉo. Malnova historio? Sed ĉiuj bonaj historioj estas malnovaj, ĉar ili rakontas pri realaj homoj kaj iliaj sentoj, kiuj malgrande ŝanĝiĝas dum tempo. Mi kutime sufiĉe severe rigardas beletrajn tekstojn, tekstojn entute, sed ĉi-okaze mi eĉ ne vidas kiun ajn mankojn.

Ĉiu vorto staras je sia loko kaj ĉiu frazo iras elinterne, el animo mem - virina animo. Spomenka rakontas pri sia malsukcesa edzineco, pri siaj provoj akiri novan amon, pri novaj malvenkoj sur tiu vojo. Laŭvoje ŝi diras pri siaj sentoj, mensoj, travivaĵoj, perceptoj de nia komplika mondo. Mi estas konvinkita, ke, se tiu libro estus tradukita kaj eldonita en aliaj lingvoj, ĝi senkondiĉe havus sukceson. Ĝi ja rakontas tre kutiman historion - banalan, kiel ĉiuj veraj historioj en la mondo...

P.S. Kaj jen lasta - ĉi tio estas Literaturo! Sen iuj ajn rabatoj kaj allasoj - je cent procentoj!