Saturday, October 25, 2014

Alveno al Parizo

Meztage mia aviadilo alteriĝis en flughaveno Paris-Charles-de-Gaulle, Parizo. Mi ricevis la bagaĝon, eliris en la halon kaj tuj ekvidis ĉarman vjetnaman junulinon, jam konatan al mi pere de fejsbukaj fotoj – Tran Anh atendis min.
Tran Anh
Ni neniam vidis unu la alian kaj eĉ neniam interparolis skajpe, do temas pri tute hazarda, sed feliĉa renkontiĝo danke al Esperanto. Kiam mi nur planis mian vojaĝon, mi skribis ĉe Fejsbuko ke post la UK en Rejkjaviko mi volus viziti por semajno iun apudan landon, eble Danion. Neniu dano reagis tion, sed baldaŭ alvenis mesaĝo de tiam nekonata al mi vjetnamino. Ŝi skribis ke nia komuna amikino Tran Hoan (pli konata kiel Ĝojo) informis ŝin pri miaj planoj, do ŝi pretas akcepti min en Parizo, kie ŝi studas nun, helpi min kaj gvidi tra la urbo. Bonega propono, ĉu ne? Tiel komenciĝis nia amikeco, kiu esperebele daŭros.


La ĉarma nigrokula knabino tiutempe finis sian unujaran studadon en Sorbono pri la francaj lingvo kaj civilizo. Ŝi rakontis al mi, ke ŝia avino bone konis la francan (kio estis normala afero por tiu vjetnama generacio) kaj ekde 6-jariĝo instruis ankaŭ ŝin. Danke al tio Anh pepas en la franca kvazaŭ birdeto – rapide kaj tute senĝene. La ridetema, sed spiritforta vjeta knabino kun franca animo sincere amas la francan kulturon kaj kompreneble Parizon. Do apenaŭ mi povus imagi pli bonan ĉiĉeroninon tra tiu legendeca urbo.


Rusoj scias ke se oni loĝas en Moskvo, do oni ĉiam havos multege da parencoj kiuj aperados de plej diversaj provincoj por viziti vin kaj kompreneble gasti iomete – vi ja estas parencoj! La sama sorto trafis ankaŭ Anh, kiu agnoskis fari jam dekojn da ekskursoj tra la urbo kaj plurfoje helpis al vojaĝantoj kiel mi trovi loĝejon. Tamen ŝi vere ĝuis tion, ĉar ajnakaze estas bona afero foje renkonti en la fremda urbo homojn, kiuj iel aŭ tiel proksimas al vi – ĉu laŭ naskiĝloko (vjetoj), ĉu laŭ lingvo (esperantistoj).


Interalie ŝi diris al mi, ke ŝi mem faris multajn vojaĝojn tra Francio kaj plejparte aranĝis tion pere de la Pasporta Servo. Francaj samideanoj varme akceptis la junulinon kaj kvankam ĉefe temis pri grizharuloj, ili trovis interesajn temojn por konversacioj. La ebleco trovi almenaŭ iusence proksimajn homojn, eventualajn subtenantojn kaj amikojn en iu ajn lando estas laŭ mi gravega, sed ĝis nun subtaksata avantaĝo de Esperanto. 


Dum mia antaŭjara vizito al Ĉinio mi esprimis tion en la konversacio kun Dennis Keefe en Nankino kaj li ĝenerale konsentis. Se ekzistus iu unueca datumbazo pri esperantistoj pretaj helpi al samideanoj pere de ne nur gastigo (ne ĉiuj havas tian eblecon), sed ankaŭ pere de ĉiĉeronado, veturado, interpretado, konsiloj, urĝa helpo kaze de neatenditaj problemoj (rabado, perdo de aĵo, malfruiĝo al flugo ktp), do multaj homoj pli konvinke povus respondi la ĉiaman demandon: “Por kio vi lernis Esperanton?”

La Défense
Urbo povus esti iom ajn bela kaj fama, sed ajnakaze la unua itinero de ĵus alveninta vojaĝanto gvidos lin al... hotelo. Miakaze temis pri apartamentoj en la fama okcidenta urboparto La Défense


Cetere famigis ĝin ne mia loĝejo (vere modesta, plej simila al studenta komunloĝejo), sed la samnoma komerca centro, kiun oni eniras rekte el la metrostacio. Ĝi etendiĝas je kelkaj etaĝoj subtere kaj estas tiom granda, ke perdiĝi en ties labirintoj estas tute malkomplika tasko. Baldaŭ mi pruvis tion persone, sed pri tiu historio mi parolos iom poste.


La Défense apartenas al serio de la tiel nomataj “grandaj projektoj” de la ambicia François Mitterrand. Mi ne scias ĝuste, ĉu tio estas postsekvoj de la iama Franca imperio aŭ kerna parto de la nacia karaktero, tamen same kiel iam ĉiuj reĝo penis eternigi sin en grandiozaj palacoj kaj fajnaj artaĵoj, do nun la francaj prezidantoj klopodas enskribigi sian nomon en la historio pere de iuj grandskalaj faroj, feliĉe ĉefe en la kultura sfero.


Realigado de tiu ĉi projekto daŭris plurajn jarojn. Fine de la 1980-aj ĝi haltis kaj multaj investantoj rezignis je ĝi, ĉar tia arkitekturo estis konsiderata kontraŭhoma. Tamen finfine ĉio solviĝis kaj nun ni povas ĝui (aŭ teruriĝi) tiun kolosan konstruaĵaron – veran signon de sia epoko. Tuj post eliri de la komerca centro surteren ni trafis la strangan monumenton – plurmetran... fingron, kiu altiĝis strikte vertikale montrante al la ĉielo. “Do por vi ne estos problemo trovi la metroon, – ride komentis Tran Anh. – Vi nur devos trovi la fingron!”


Ĉirkaŭaĵoj bone laŭis tiun artaĵon. Nubskrapuloj amasiĝis kvazaŭ ŝtalglacaj gefratoj de la fingro-komandanto. Maldekstre supriĝis la kolosa blanka Granda Arko de La Défense, krucigita de pluraj ŝtalaj ŝnuroj. 


Placoj kaj placetoj sekvis unu la alian, kunligitaj pere de ŝtuparoj kaj eskalatoroj. Modernaj skulptaĵoj aspektis kvazaŭ postsignoj de iu alilanda civilizo, memorigante “Pikniko ĉe vojarando” de la Strugackij-fratoj


Tiu ĉi eble ne kontraŭ-, sed tute evidente ne-homeco aparte sentiĝis dum miaj noktaj revenoj, kiam preterirantoj preskaŭ tute mankis kaj nur pala lumo de lanternoj heligis la ĉirkaŭaĵojn kaj tutdiurne funkciantaj eskalatoroj malice grincis portante neniun kvazaŭ en iu apokalipsa filmo.


Mia loĝejo situis en strato Avenue Leonard da Vinci, 23 – nur 7 minutojn for de la metrostacio. Pluretaĝa domo. Unue oni malfermas per ŝlosilo enirejon, poste la halon kaj fine loĝejon mem. Mi okupis unu ĉambron de la duĉambra apartamento. Malgranda, sed sufiĉe komforta ĉambro kun vasta lito, tablo kaj seĝo, kiu anstataŭis mankantan ŝrankon. Klimatizilon anstataŭis balkona pordo. Malvarmigilo, elektrofornelo kaj mikroonda forno troviĝis en komuna kuirejo (mi neniam uzis ilin). La alian ĉambron okupis junaj vjetnaminoj. Mi malofte vidis ilin, nur aŭdis ilin babili ĝisnokte en sia lingvo. Do loĝejo modesta, sed sufiĉe konvena por senkaprica vojaĝanto kiel mi kaj tute laŭa al sia kosto je 12 eŭroj tage. Iomete mirigis min manko de viŝtukoj kaj speciale manko de seruro en mia ĉambropordo. Sed mi ja havis sendratan Interreton kaj tio elaĉetis aliajn mankojn.

Sunday, October 12, 2014

Vojaĝo al Islando: balenoj, fraterkuloj kaj... adiaŭ!

Islando famas ne nur per siaj gejseroj, glaĉeroj kaj akvofaloj, sed ankaŭ per sia faŭno, inter kies reprezentantoj plej elstaras balenj kaj fraterkuloj. Mi ĝuis ambaŭ.
Fraterkuloj kaj kraboj
Ĉu vi iam vidis fraterkulojn? Se jes, do vi komprenos mian fascinon pri tiuj birdoj. Se ne – legu plu kaj eĉ pli bone – iru al Islando kaj vidu mem.


Tiu ekskurso okazis sur mezgranda ŝipo, kiu vagadis tra malvarmaj bluaj ondoj de la norda maro. Ni staris sur ferdeko kaj rigardis ĉirkaŭaĵojn, akompane de ĉiĉeronaj klarigoj. 


Ĉi-kaze ĉiĉerono ankaŭ estis anglalingva, sed pro iu nekomprenebla por mi kialo esperanto-interpretisto ne rajtis alveni surŝipe la saman ejon, do la mara (ĉefa) parto de la ekskurso okazis sole en la angla. Tiel mi plian fojon konvinkiĝis je neceso lerni tiun lingvon, kiu estas bezonata eĉ dum esperanto-kongresoj.


Ŝtonozaj insuletoj kun kiurnoj, grizaj rokoj makulitaj je birdaj ekskrementoj, krioj da mevoj – mi pensas, ke tiu loko malmulte ŝanĝiĝis ekde la vikinga epoko. Mi pensas ke tiuj marvagabondoj kun sama miro rigardis gregojn de la fraterkuloj flugi tien kaj reen kaj ridis pri tiu amuza birdo.


Ĉiĉerono diris, ke fraterkulo ne povas ŝvebi, do ĝi faras ĝis 400 flugmovojn ĉiuminute. Specifa flugo kaj elstara aspekto transformis tiun estaĵon al unu el ĉefaj vidindaĵoj de la lando. En ĉiu suvenira butiko vi renkontos glasetojn, ŝlosilpendaĵojn, magnetojn, bildkartojn kaj aliajn memoraĵojn kun fraterkuloj.


Se post mia admono vi vere decidos okazigi tian vojaĝon, nepre sekvu mian duan konsilon kaj surprenu plej varmajn kaj (eĉ pli grave) netrabloveblajn vestojn, ĉar vento sur la ŝipo estis vere diablega! 


Mi unuan fojon en la vivo kroĉigis ĉiujn butonojn de mia ledjako, poste levis kolumon kaj turnis mian dorson al la vento – sed ĉio ĉi malmulte helpis. Fine mi malsupreniris al la holdo kaj mendis en baro duoblan viskion. Brrr, supozeble mi bezonis dekoblan!


Dum la ekskurso oni regalis nin ne nur per ĉarmaj pejzaĝoj kaj krokodila ĉiĉeronado, sed ankaŭ per freŝegaj margustaĵoj. Fiŝistoj sinkigis en la maron reton, poste levis ĝin kaj surtabligis abundan predon. Kraboj kaj ojstroj kovris kelkmetran tabulon kaj tuj komenciĝis mara pikniko – per grandaj tranĉiloj fiŝistoj malfermadis moluskojn kaj metis ilian enhavon en pelvojn.


La ekskursantoj amasiĝis laŭlonge de la tablo kaj per manĝbastonetoj rapide translokigis tiujn marbestojn al siaj stomakoj. Laŭplaĉe oni povus superverŝi tion per vino, kiu vendiĝis samloke en malgrandaj boteloj.


Mi aliĝis al la komuna manĝofesto kaj eĉ fotis min kun iu krabo, kiu estis kondamnita al sensenca morto, ĉar neniu havis tempon por rompi ĝian kirason kaj manĝi blankan karnon.


La bonkora rusino Lena Nadikova anaŭ fotis sin kun la povra besto, sed poste zorgeme lasis ĝin en la akvon. “Eble ĝi reviviĝos ankoraŭ, ĉu?” Vera esperantisto neniam senesperiĝas.

La plej granda varmofonto de Eŭropo
Deildartunguhver – tiel nomiĝas tiu mirindaĵoj de la islanda naturo. Ĝi aspektas kiel bolanta fluo longa je deko aŭ pli da metroj, kiu jen sprucas je fontanoj, jen kirliĝas ĉe iu roko. 


La akra sulfurodoro ŝvebas ĉirkaŭe. Apude staras forciejo, kie lokanoj kreskigas interalie tomatojn. En la parkumejo staras sola vendoĉareto sur kies bretoj kuŝas tiuj legomoj, pakitaj je travideblaj celofanaĵoj. Sur la ĉareto pendas ligna ujo kun surskribo: “200 kr.”. Jen ĉio. Mankas ne nur vendisto, sed eĉ iu ajn kontrolanto. 


Kaj ĉio ĉi okazas en loko vizitata nur de turistoj, do homoj kiuj alvenis ĉi tien por la unua kaj plej verŝajne lasta fojo. Nekredebla ekzemplo de fido je homa honesteco. Kompreneble ĉiuj pakaĵoj rapidege disvendiĝis kaj la kesto pleniĝis je monbiletoj.

Balena rigardado
Kiu ne volus vidi balenojn? Ĉiuj ŝatas tiujn bestojn al kiuj la amasa kulturo (kaj almenaŭ parte la sciencistoj) alproprigas saĝecon, bonkorecon, fidelecon kaj aliajn same belajn trajtojn. Do multaj indignis post ekscii, ke en Islando antaŭnelonge estis nuligita plurjara moratorio pri balenĉasado kaj nun oni denove mortigas centojn da balenoj ĉiujare.


Ĉiĉerono klarigis, ke tiun decidon antaŭis arda diskutado kaj interalie oni argumentis, ke kvanto de ĉasataj balenoj estas nur eta procentaĵo de la plurmila populacio, do temas ĉefe ne pri naturprotektado, sed pri morala dilemo. Ankaŭ mi ŝatas balenojn kaj ne volus vidi ilin kun harpunoj en korpo, sed... ĉu ŝafoj aŭ bovoj malpli meritas nian kompaton nur pro tio ke ili malpli ofte aperas en naturamikaj televidprogramoj?


Fine ĉiĉerono aldonis, ke kontraŭuloj de la balenĉasado atentu speciajn signojn en lokaj restoracioj kaj preferu tiujn, en kies montrofenestroj videblas gluaĵoj “Ni kontraŭas la balenĉasadon”. Verdire mi ne vidis eĉ unu. Eble mi estis malatenta.


La ekskurso komenciĝis frumatene, je 8-30 kaj se konsideri ke antaŭnokte mi drinkegis kun Mirek kaj Ericca en Gamli Gaukurinn, do vekiĝo estis ne tre facila, pli ĝuste – ĝi estis feliĉa hazardo kaj okazis ĝuste duonhoron antaŭ starto, do mi povis nur haste vestiĝi kaj rapidegi al la Harpa.


Nia ŝipeto estis mezgranda kaj iom memorigis al mi tiun en la Halong-golfa ekskurso dum al 97a UK, tamen pli moderna kaj prizorgata. Ĉiuj kolektiĝis en la supra ferdeko kaj fiksrigardis al la oceano. Ĉiĉerono pere de esperanto-interpretisto tuj avertis nin, ke balenoj en tiuj areoj... maloftas kaj agnoskis ke jam antaŭ kelkaj jaroj ŝi ne vidis ilin apud Rejkjaviko. Tiuj vortoj kompreneble mirigis min. Kial do ili ne nomis tiun ekskurson “Balena serĉado”? Nu, ajnakaze vetero estis bona, oceano estis blua kaj krome mi povis ĝui belan rigardon al Rejkaviko kies panoramo videblis dum plejparto de la vojaĝo.


Same kiel dum la fraterkula ekskurso post mallonga enkonduko esperanto-parto tute finiĝis kaj ni transiri al la manoj de anglalingvaj ĉiĉeroninoj. Tio estis blondharaj junulinoj, ne belaj, sed viglaj kaj ĉarmaj. Mi supozas ke temis pri eksterlandaj laboristinoj ĉar eĉ inter si ili babilis en la angla. Evidente sperta en tiaj aferoj junulino okupis la plej supran elstaraĵon de la ferdeko kaj pere de laŭtparolilo informis nin pri kodsignaloj kaze de balenaperoj. Nia ŝipeto portempe transformiĝis al horloĝa ciferplato, kie la 12-a horsigno troviĝis rekte antaŭ la pruo kaj la 6-a horo ĉe la polbo, do imagita hormontrilo povis indiki iun ajn ĉirkaŭan lokon. Kiu vidos ilin la unua devos tuj ekkrii: “Five o’clock” aŭ “Ten o’clock” depende de loktrovo de la besto. Feliĉe ĉiuj ekskursantoj komprenis la anglan almenaŭ tiunivele, do kiam post duonhoro aŭdiĝis la unua krio ĉies kapoj turniĝis ĝustadirekten.


Ni estis feliĉuloj, se kredi al la vortoj de la ĉiĉeronino. Ni vidis multajn balenojn kaj delfenojn kaj tio estis vere bela vidaĵo. Certe oni ne imagu ke la maraj gigantoj paradis antaŭ ni plenkorpe kvazaŭ en iu animaciaĵo. Ili nur elsaltis de la akvo, pli ĝuste – montriĝis por post kelkaj sekundoj denove malaperi en la bluaj profundoj. La ŝipeto krozis diversdirekten, penante sekvi supozeblan balenan itineron kaj evidente sperta kapitano sukcesis, ĉar foje ni samtempe vidis du balenojn demonstri al ni siajn naĝilojn, vostojn kaj glatajn nigrajn dorsojn.


Mi alkroĉiĝis al la ĉiĉeronina piedestalo (mi preskaŭ diris “elstaraĵo”, sed ĝustatempe komprenis dusensecon), do vidis la tutan ĉirkaŭaĵon kaj kompreneble fotis. Samŝipe mi renkontis Ericca kun ties patrino. Ambaŭ inoj bone fartis, kio estis mirinda afero almenaŭ rilate junulinon, kiu plenforte partoprenis la hieraŭan festenon. Nu, evidente en Aŭstralio loĝas fortaj virinoj.


Adiaŭ Islando
Resto de la tago estis malfacila por mi. Mi vagadis tien reen, iomete babilis kun iu, sed en mia koro mi jam estis for, ĉar tio estis mia lasta vespero en Rejkjaviko. Mi enamiĝis al tiu lando, do ne volis foriri. Tamen la flugbiletoj jam estis aĉetitaj, loĝejo mendita kaj en la legendeca Parizo atendis min ĉarma Tran Ahn. Ĉu mi povus rezigni je tia vojaĝo?


La 26-an de julio mi vekiĝis frumatene, kolektis miajn aĵojn kaj eliris surstraten por lastan fojon rigardi ĉirkaŭaĵojn. Estis la 4a matene kaj ĉio estis kvazaŭ ĉirkaŭvolvita de la densa nebulo. Islando kaŝis sin de mi, eble ankaŭ ĝi ne volis adiaŭi.

Friday, October 3, 2014

Vojaĝo al Islando: malsama esperantumado kaj bona promenado

Mi ĉiam vojaĝas sola, do promenas ankaŭ plejparte sola. Tio ebligis al mi detale esplori la centron de Rejkajviko kaj senĝene elekti kongresajn programerojn - ĉeesti uindajn kaj eviti forlasindajn.
Nacia vespero
Vespere mi vizitis la Nacian vesperon – koncerton en la Harpa, brile organizitan kaj plenumitan. Artistojn prezentis islanda esperantisto, tre amuza bubo kun modera norda humoro.


Ekzemple prezentante grupon da viroj, plenumontaj specifajn islandajn kantojn, li detale priskribis tiun ĝenron kaj aldonis: “Mi diru, ke tiuj kantoj malofte estas plenumataj sobrakape” – kaj aliĝis al la kantontoj.


La elpaŝon de korpulenta kantistino en longa robo li antaŭis tiele: “Lastajn jarojn antaŭ radiaj novaĵraportoj oni ĉiam prezentas klasikan islandan kanton. Do tiun ĝenron oni nomas “La lasta kanto antaŭ la novaĵoj” – kaj tuj poste aŭdiĝis forta voĉo de la kantistino.


Rimarkinda koncertero estis la teatraĵeto laŭ islandaj sagaoj, plenumita de la talenta triopo. Laŭ mia kompreno ili ne estis esperantistoj (“esperantiĝontoj” diris la prezentisto), sed parolis sufiĉe bone kaj ludis vigle kaj libere.


Mankis pompaj dekoracioj, aktoroj surportis simplajn nigrajn kostumojn kaj foje eĉ baletan jupon, sed tio neniel damaĝis la etoson. Jen bona ekzemplo de la moderna tralego de antikva literaturaĵo.


Multegajn aplaŭdojn gajnis prezentantoj de la islanda nacia lukto glíma. Tio estas tute aparta luktospeco, iom simila al tradicia lukto de nordaj popoloj de Rusio.


Du luktistoj staras vizaĝon al vizaĝe, prenas unu la alian ĉe specialaj ledaj zonoj kaj ekmoviĝas. Tiuj movoj plej similas al dancado: ili giras, zigzagas, jen kaj jen provas ŝanĝi poziciojn kaj subite iu luktanto draste tiras la alian kaj, kaze de sukceso, post malpli ol du sekundoj la kontraŭulo jam kuŝas surplanke. Averaĝe duelo daŭras 30 ĝis 60 sekundojn. Dum kvaronhoro oni prezentis al ni dekon aŭ eĉ pli da brilaj luktoepizodoj. Emociplena francino apud mi eksklamaciis ĉiufoje, kiam sportisto falis sur lignan plankon, ne kovritan per iuj molaĵoj.


Ĉi-kaze mi ankaŭ unuafoje ĝuis balkalstilan muzikon de Orphic Oxtra. Bonega!

Bankedo
Vespere mi partoprenis la bankedon, tradicie organizatan dum ĉiu UK. Nu, pli ĝuste estus diri, ke mi provis partopreni ĝin – la duan kaj lastan fojon en mia vivo. La restoracio Reykjavik, situanta je dek minutoj da piediro for de la kongresejo, aspektis bone. Ĉion fuŝis la organizado, kiu fakte mankis. Dum sufiĉe longa tempo amaso da kongresanoj (plejparte grizaĝuloj inter kiuj flirtis tien-reen babilemaj vjetnaminoj Flama Floro kaj Nepo) trankvile atendis antaŭ la pordo.


Post kiam ni finfine eniris kaj sidiĝis ĉe longaj vicoj da tabloj, evidentiĝis ke ili estas malplenaj. Do mi atendis pli ol unu horon antaŭ ricevi magran pladeton el marproduktoj kaj mokaspektan “ĉefan pladon”. Plejparton de tiu tempo homoj simple sidis antaŭ malplenaj teleroj kaj atendis kelnerojn, kiuj sendube estu konsiderataj la plej rara specio de ĉi-restoracia floro kaj faŭno.


Tiun atendadon certagrade faciligis mia nova amiko Sergej Kuznecov, tradukisto de la germana ambasadorejo en Moskvo, kiun mi unuafoje renkontis dum tiu ĉi kongreso. Li sidis apude kaj ni babilis iomete. Tamen kiam post pli ol duhora observado de tiu klaŭnado mi aŭdis iujn estraranojn proponi tostojn – dume ne nur vinglasoj, sed eĉ akvoboteloj jam antaŭlonge malpleniĝis – mi stariĝis kaj iris for. Neniam plu mi partoprenos tiun strangan aranĝon, kiu nur moke povus nomiĝi bankedo.


La kongresejo apudis, do mi iris tien kaj rigardis la tiel nomatan kongresan balon, kiu fakte estis ordinara dancejo.


Nu, almenaŭ ĉi-tie homoj amuziĝis kaj estis vere gajaj, do kvankam mi neniam dancas, mi estis multe pli kontenta.

La prezidenta rezidejo
Bessastaðir estis vizitpunkto de alia ekskurso – ne tro longdaŭra, sed interesa. Ĉiĉerono diris, ke tie dum pluraj jarcentoj troviĝis rezidejo de reprezentantoj de unue norvega kaj poste dana reĝoj. Post la sendepediĝo de Islando en 1944 oni decidis ke prezidanto loĝos en aparta rezidejo en komunumo Álftanes, je alia flanko de la lago kiu apartigas ĝin de Rejkjaviko.


Bessastaðir estas aro de blankaj dometoj, kiujn apudas nur preĝejo kaj hisstango, je kiu flirtas la nacia flago.


Neniuj bariloj aŭ severmienaj gardistoj – ĉio aspektas kvazaŭ feriejo de bonhava civitano. Oni nur petis nin ne aliri tro proksime al loĝataj lokoj por nek ĝeni la prezidanton kaj ties servistaron.


La Blua Laguno
Mi ne scias kial, sed mi plurfoje rimarkis ke preskaŭ ĉiuj homoj ŝategas varmajn fontojn. En mia urbo estas tiaj fontoj kaj unu estas tiom fama, ke eĉ moskvanoj post alveni Tjumenon tuj demandas: “Ĉu ni povos viziti la varman fonton?” Do mi decidis gustumi tiun naturaĵon por fari propran opinion.


Blue Lagoon Iceland troviĝas en kamparejo kaj estas plia ekzemplo kiel saĝaj islandanoj racie uzas riĉaĵojn de la norda naturo. Ĉio estas aranĝita senriproĉe rilate ĉu komforton, ĉu sekurecon.


Bela duetaĝa domo, en kiu vizitantoj senvestiĝas, lasas siajn aĵojn en ŝranketoj, prenas magnetajn braceletojn kiuj samtempe estas ŝlosiloj por la ŝranketoj, kaj post duŝi sin iras al la subĉiela baseno.


La akvo vere estas blua. Homoj svarmas, sed restas sufiĉe da loko eĉ por iomete naĝi, kvankam por mi kiel bona naĝanto la akvejo estis tro malprofunda kaj malvasta, do ĝi pli taŭgas por testudado kaj foka baraktado. Tamen vizitantoj kun evidenta kontento ĝuis tion, babilante kaj ludante unu kun la alia. Inoj tuj trovis senpagajn ŝminkaĵojn ĉeborde kaj kovris je ili siajn vizaĝojn. Do kiam ni revenis al la buso ĉiĉerono ekkriis: “Ho, kontrolu karaj, ĉu ĉiuj estas surloke? Mi rekonas neniun, ĉar vi tre juniĝis!”


Aparte menciindas gardistaro – serioza, sed amikeca. Savantoj ĉiam staris apude kaj fiksrigardis la basenon. Tamen se iu petis ilin fari foton, ili tute senĝene plenumis tion. En la domo estas ankaŭ kafejo kaj vendejo, kie oni povas aĉeti kosmetikaĵojn kaj suvenirojn kun simboloj de tiu loko aŭ/kaj lokaj speciafaĵoj kiel islanda lafo, salo, ktp. Mi ne ŝatas senutilajn suvenirojn, do aĉetis nur musmaton, en kiu inter bluaj akvospucoj gaje ridetas ĉarma junulino, memorigante pri vivoĝua etoso de tiu bela loko.

Tjörnin
Se vi iam vizitos Rejkjavikon nepre trovu almenaŭ duonhoron por promeni laŭ bordoj de lago Tjörnin. Ĝi troviĝas meze de la urbo, disigante la historian centron kaj novajn urbopartojn.


Sur trankvilaj bordoj de tiu ĉi lago staras malnova preĝejo, la urba administrejo kaj la Arta muzeo


En verda parko oni povas vidi plurajn skulptaĵojn, ĉefe en la moderna artostilo. Unu artaĵo bildigas viron en kompleto kaj kun teko enmane, lia kapo estas kaŝita ene de grandega ŝtonbriko. Multaj nur miras pri tiu ŝtonkapa “absurdaĵo”, sed mi ekpensis ke ofte nome tiel mi sentas min dum reveni hejmen post labortago.


Mevoj estas kiel ĉiam manĝavidaj kaj arogaj, do oni povas foti ilin je eta distanco. Mi vidis kiel aĝa virino diris al sia nepo en la rusa: “Бросай, бросай им хлеб!» (Ĵetu, ĵetu la panon al ili!). Tio estis unu el vere maloftaj renkontiĝoj kun miaj samlandanoj en tiu fora, malvarma kaj multekosta lando.


Mi estis iomete laca post tuttaga promenado, do sidiĝis sur la benko apud bronza poeto Tómas Guðmundsson. Nur tiam mi rimarkis, ke ungoj de la poeto estis akurate kovritaj de la roza lako. 



Nu, kion diri, Islando estas lando libera kaj... ironia eĉ rilate siajn famulojn.