Monday, June 22, 2015

Tempomaŝino de Huawei

Ĉu vi ŝatas ideon vojaĝi per la tempomaŝino? Do vizitu la ĉefsidejon de Huawei en Ŝenĵeno – tie vi povos vidi la estontecon.
Huawei
Antaŭ la vojaĝo Long Zhang informis min, ke s-ro Zhang Renqing planas akcepti min en la ĉefsidejo de Huawei en Ŝenĵeno kiel honoran gaston. Antaŭnelonge li akceptis tie CEO de Microsoft, do Long Zhang klarigis, ke temas pri granda honoro. Post la Vodopado-kunsido ni tuj ekis tien.


Mia ĉina amiko plian fojon pravis – la ĉefsidejo de Huawei estas mojosega. Mi vizitis ekspoziciojn en du apudaj turoj, sed tio sufiĉis por ekhavi ĝeneralan impreson. Surloke min atendis oficistoj-ĉiĉeronoj kaj ĉina interpretistino, kiu prezentis sin kiel Julia. Estis dimanĉo kaj povraj uloj jam kelkajn horojn atendis min, do mi proponis ŝpari tempon, prezentante ĉion en la angla. Tio bone funkciis, mi komprenis preskaŭ ĉion kaj kaze de bezono vokis mian interpretistinon.


Nun mi tute certas: en la telekomunika kampo Huawei povas ĉion. La ekspozicio estis modernega kaj perfekte aranĝita, demonstrante ĉiujn eblecojn konvinke kaj facilkomprene. Sekuraj serviloj, kiuj restarigas perditajn datumerojn ene de unu horo.


Videokomunikado inter plej malsamaj aparatoj. Sistemo, ebliganta al spektantoj de sportkonkursoj, samtempe filmi, foti kaj disvastigi tion en sociaj retoj sen kolapsigi la reton.


Celtelefonio 5G (en Rusio 4G nur ekaperis kaj plurloke eĉ 3G ankoraŭ ne funkcias).


Patenta muro, prezentanta nur etan parton de 30 mil patentoj de Huawei, unu el mondĉampionoj tiukampe.


Aparte impresis min poŝtelefonoj kun grandaj ekranoj kaj multegaj eblecoj. “Se ili ne baziĝus sur Androjdo, mi nepre uzus ilin” diris Long Zhang, fervora zeloto de Apple-produktoj.


Fine ni kunsidis en halo por videokonferencoj kaj post sukcesa provo de tiu teknologio priparolis eventualan kunlaboron rilate enigon de Huawei en Gazpromon.


Antaŭe Long Zhang esprimis al mi zorgiĝon de la Huawei-estraro pri malsukceso de la rusia filio penetri Gazpromon malgraŭ dekjara penado. Mi respondis, ke tio apenaŭ mirindas, ĉar kunlaborigi tiun grandan, burokratecan kaj foje frenezan konzernon estas la tasko malfacile plenumebla eĉ por plejmulto da rusiaj firmaoj. Eble mi povus helpi ilin, sed por pripensi la aferon mi bezonas pliajn informojn.


Ĉi-kaze mi montris mallongan prezentaĵon pri ŝlosilaj enirejoj, je kiuj koncentriĝu Huawei cele de penetri Gazpromon. Sekvis interparolo dum kiu mi klarigis kiel funkcias internaj mekanismoj de aĉetado kaj liverado, kiujn eblecojn ili prezentas kaj kiel oni povus manipuli tion. S-ro Zhang Renqing aŭskultis kun ĉiama flegmo, sed fine diris, ke li esploros la aferon kaj kaze de bezono kontaktos nin.


Mi esperas, ke li komprenis la plej gravan aferon: same kiel en Ĉinio oni ne povas fari grandan komercon sen kunlabori kun ĉinoj, do ankaŭ en Gazpromo oni ne povas atingi bonajn rezultojn sen uzi helpon de gazpromanoj.

Vespero en Ŝenĵeno
La vojaĝo estis sufiĉe spontana, multo ŝanĝiĝis ĉiupaŝe, do mi grandparte ne havis ĝustan planon por morgaŭ, tute transdoninte min je manoj de miaj gastigantoj. Ĉi-kaze io fuŝis, kiel ofte okazas kiam kelkaj organizantoj opinias ke la saman aferon faros iu alia. Do evidentiĝis ke tuj de la Huawei-oficejo mi devintus forveturi al Honkongo. Aŭto alvenis, ŝoforo prenis mian valizon, sed... mi rimarkigis, ke mi ankoraŭ ne havas etie hotelon menditan. Do post mallonga paŭzo la plano aliiĝis. Mi revenis al la hotelo por plia nokto, dum miaj amikoj disiris al siaj hejmoj (Long Zhang samvespere reflugis al Ĉengduo).


Mia unua vesperumado en Ŝenĵeno estis simpla, sed ne malbona. Mi promenis tra ĉirkaŭaĵoj, ĝuante etoson de la nekonata urbo. Apude troviĝis iu amuzparko, kiun Long Zhang rekomendis kiel “tute tradicia ĉina amuzejo”. Sed ĝi estis baldaŭ fermonta, do mi rezignis je tiu tento. Restis nur kelkaj semajnoj antaŭ Halovino, do stratoj plenis je buntkoloraj figuroj de vampiroj kaj skeletoj. Gejunuloj vagadis sencele, foje timigante unu la alian per monstraj maskoj. Falsaj kukurboj malice ridetis al preterpasantoj.


Mi eniris grandan vendocentron kaj iomete promenis tra longaj koridoroj. Ĉio estis pli-malpli sama kiel ie ajn en la mondo. En subtera etaĝo situis granda sketejo, sur kiu glitis paro da infanoj.


Malantaŭ vitromuro kun la rekonebla mordita pomo svarmis homamaso – ĵus surmerkatiĝis iPhone 6. Mi serĉis nenion krom freŝaj impresoj, do forlasis tiun tro bone konatan al mi medion.
La tago finiĝis en apudhotela masaĝejo. Mezaĝa masaĝistino bedaŭre ĝemis pri mia longeco, troa por ŝiaj mallongaj brakoj. En malgranda ejo lumis flava lampo, odoris je oleo kaj iuj ŝminkaĵoj. La anglan parolis neniu.

Tuesday, June 9, 2015

Ŝenĵeno, urbo de komerco

Ĉu vi povas imagi urbon, kies loĝantaro saltis de 30 mil en 1979 al 11 milionoj en 2014? Vizitu Ŝenĵenon kaj vidu ĝin propraokule.
Ŝenĵeno
Ni atingis Ŝenĵenon post pli ol duhora flugo. Apud mi sidis paro da ĉinoj, evidente sudanoj, ĉar stevardistino alparolis ilin en la angla kaj ili respondis same.


Flughaveno de Ŝenĵeno aspektas moderne kaj... terure. Je dekojn kaj centojn da kvadrataj metroj etendiĝis blanka plafono, konsistanta el miloj da truetoj. “Terure, se vi havas tripofobion, tute terure, brrr!” ĝemis Long Zhang.


Multe pli komforta estis nia hotelo kun vastega halo, marmoraj ŝtuparoj kaj kolosaj akvarioj. Ĉe la akceptejo jam atendis nin s-ro Zhang Renqing, vic-prezidanto de Huawei, akompane de kelkaj aliaj teamanoj de Vodopado. La malalta kaj flegma estro portis surmane braceleton el dikaj brunaj lignobidoj. Dum interparolo li fojfoje demetis ĝin kaj penseme fingrumis la bidojn.


Ĉinoj ĉiam pensas pri komerco kaj tuj transiras al kerno de afero. Do post mallongaj salutoj kaj enhoteliĝaj formalaĵoj ni renkontiĝis en teretaĝa restoracio por priparoli nian Vodopado-projekton. La renkontiĝo daŭris ĝis meznokto, post kio du pliajn horojn mi pasigis en mia ĉambro, retumante kaj preparante materialojn por morgaŭa kunsido.


Sekva tago komenciĝis de oficiala vizito al scienca parko kaj konatiĝo kun eventualaj kunlaborejoj por nia projekto. Denove mi povus nur miri pri la ekstrema laboremo kaj rapideco de la ĉinoj. Kion diri, se en 1979 en Ŝenĵeno loĝis nur 30 mil homoj kaj nun estas pli ol 11 milionoj? Samrapide evoluis apuda Donguano, kiu fakte kunkreskis kun Ŝenĵeno en kolosan urbegon, po pli ol 10 milionoj da enloĝantoj en ĉiu parto. Nun tio estas la plej granda en la mondo industriejo, preninta de Britio titolon de la “tutmonda fabriko”.


Krom saĝa ekonomia politiko la daŭran kreskon favoras evoluinta infrastrukturo kaj proksimeco al grandega financa centro – Honkongo. Laŭvoje mi rimarkis altajn betonajn apogilojn, konstruatajn je regula distanco unu de alia. Oni klarigis al mi, ke baldaŭ ĉi tie trairos rapidtrajna linio. Oni planas krei gravegan transportonodon, konsistanta el modernaj ŝoseoj, internaciaj flughavenoj kaj rapida fervojo.


Persone mi povas aldoni, ke ege plaĉis al mi loka vetero, tipa por tropika klimato – ne sufoka, sed varma kaj sunoplena.

Vodopado-kunsido
La Vodopado-kunsido okazis en la sama hotelo kaj estis aranĝita en tradicia ĉina maniero forme de tagmanĝo. Ĉirkaŭ granda ronda tablo sidiĝis konstanta sekretario de la urbokomitato de Komunisma partio, vic-prezidanto de Huawei Zhang Renqing, estro de Donguana departamento pri scienco kaj teknologio, Long Zhang kaj aliaj koncernatoj.


Mi tuj rimarkis malamikecon de la departamentestro, kiam li donis al mi sian nomkarton, etendinte nur unu manon (ĉinoj ĉiam faras tion ambaŭmane kiel signo de estimo). Li konfirmis mian supozon, komencinte la kunsidon de vortatako: “Ĉu vi havas almenaŭ unu Vodopadon preta? Ĉu vi produktis eĉ unu aparaton?” Feliĉe mi estis preta, do rebatis senpaŭze. Mi klarigis, ke la unua akvopurigilo Vodopad estis produktita de nia firmao en 2000 kaj ĝis nun bone funkcias. De tiam ni fabrikis pli ol 110 akvopurigilojn kun kapacito de 5 ĝis 8000 tunoj tage, do temas pri la teknologio praktike uzata, antaŭlonge pruvita, aprobita kaj premiita diversnivele.


Filmeto en la ĉina lingvo, prezentaĵo kaj pliaj materialoj evidente donis bonan cerbomanĝon por la ĉeestintoj. Mi sciis, ke iuj kontraŭuloj asertas, ke Vodopado taŭgas nur por subtera akvo dum ĉinoj prenas ĝin el surteraj fontoj. Do mi speciale montris plurajn fotojn de Jamalo, ĉefa regiono en kiu laboras Gazpromo kaj kie funkcias dekoj da Vodopadoj. Fotoj de vastaj spacoj preskaŭ tute kovritaj je riveroj, lagoj kaj marĉoj estis plej bona pruvo, ke Vodopado funkcias en ajnaj kondiĉoj kaj pretas purigi preskaŭ iu ajn dolĉan akvon.


 Long Zhang denove rolis kiel interpretisto kaj donis plurajn klarigojn al miaj diroj. S-ro Zhang Renqing subtenis nin, dirinte ke ne tre gravas manko de sciencaj titoloj al niaj esploristoj. Li rimarkigis, ke ankaŭ Huawei komencis de praktika agado kaj paŝon post paŝo transformiĝis en unu el pioniroj de scienca esplorado kaj novigado. Sekvis longa ĉinlingva interŝanĝo de opinioj kaj resumado, evidente aproba.


Fine la partiestro solene enmanigis al mi anglalingvan libron pri Donguano, “urbo de feliĉo”. Kiel diras la rusoj, oni kaptu la feliĉo-birdon ĉe la vosto kaj tenu ĝin forte, do – mi kaptis.